Annika, Author at Zij Lacht
24
archive,author,author-annika,author-24,eltd-core-1.0,audrey child fix-versie-child-ver-1.0.1,audrey-ver-1.0,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,eltd-mimic-ajax,eltd-grid-1200,eltd-blog-installed,eltd-default-style,eltd-fade-push-text-right,eltd-header-centered,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,eltd-dark-header,eltd-fullscreen-search eltd-search-fade,eltd-side-menu-slide-from-right,eltd-woocommerce-columns-4,eltd-woo-small-space,eltd-woo-single-thumb-below-image,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2,vc_responsive

De God van het onwaarschijnlijke – wat we kunnen leren van Zacharias en Elisabeth

Elisabeth en Zacharias, twee hele gewone mensen die in de tijd dat Herodes koning was, in Israël woonden. Zacharias was priester in de tempel, zijn vrouw Elisabeth en hij waren vrome en gelovige mensen, ze hielden zich strikt aan de wetten die God gegeven had. Maar er was een groot verdriet in hun leven, ze konden geen kinderen krijgen. En ze waren inmiddels al op leeftijd, dus de kans op een gezin met kinderen was voor hen bekeken…

God van de restjes – welke offers breng jij?

Ik kom thuis van een lange dag op de universiteit. Snel even wat eten, m’n duikspullen klaarzetten en dan met mijn vriend samen nog even een duikje maken in een zoetwaterplas dichtbij huis. Een leuke duik, mooie dingen gezien. Als we na de duik thuiskomen, spoelen we snel onze spullen schoon, pakken nog even wat te eten en ploffen op de bank voor de TV. Niet veel later, als we in bed liggen, besef ik opeens dat ik nog helemaal niet met God heb gesproken vandaag, nog maar even doen dan. En terwijl ik aan het bidden ben val ik in slaap…

Geloof als een kind, maar wees afhankelijk als een oudje!

Met zoekende ogen kijkt ze me aan, ik zie een afwachtende blik en de hoop dat ik haar kan geruststellen. Aan alles is te zien hoe bang ze is. En hoe alleen ze zich voelt. Ik ga naast haar op het bed zitten, ze is zo afhankelijk van de aandacht en zorg die we haar geven. Ze heeft een helder moment vandaag en ik maak van de kans gebruik om contact te maken met haar, voordat ze weer wegzakt in het niet-weten van de dementie. Ze grijpt naar m’n hand: “Zuster, ik ben zo bang.. Ik weet het allemaal niet meer..” Mijn hart breekt. Ik pak haar hand stevig vast, kijk haar in de ogen en begin te zingen.. “U bent veilig in Jezus’ armen, veilig bent u bij Hem”.

De eerste opdracht: zorg voor de aarde

Een tijd geleden keek ik samen met mijn vriend naar een nieuwe documentaire op Netflix: Chasing Corals. Een indrukwekkende film waarin een onderzoeksteam van fotografen, duikers en wetenschappers op zoek gaan naar de oorzaken van het afsterven van koraalriffen wereldwijd. Tijdens het kijken van de documentaire was ik me ineens bewust van de verantwoordelijkheid die we als mensen hebben. Het raakte me, ik werd verdrietig door het zien dat er zoveel natuur bedreigd wordt door toedoen van mensen. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik daar zelf eigenlijk net zo goed aan mee doe..

Happy Plastic People

Daar loop ik op zondagochtend het kerkgebouw weer in. Bij de deur staat iemand van het welkomstteam, die me hartelijk de hand schudt. “Wat leuk dat je er weer bent, hoe gaat het met je?”, zegt ze, terwijl ze ondertussen degene achter me alvast een hand toesteekt. “Goed hoor, alles gaat prima” hoor ik mezelf zeggen, en ik loop de kerkzaal in om een plekje te vinden. Ik geloof dat ze m’n antwoord niet eens meer hoorde. Terwijl ik naar mijn plek loop, schud ik nog wat mensen de hand en vraag ik even vriendelijk aan die oude mevrouw Peters hoe het in het ziekenhuis was. Als ik eenmaal op mijn plek zit en de dienst begint, realiseer ik me dat ik al die tijd een vrolijke glimlach op mijn gezicht heb gehad, terwijl ik in werkelijkheid helemaal niet zo blij ben…